[ Pobierz całość w formacie PDF ]
. Przepraszam, że nie oddzwoniłem, chociaż mówiłem, że to zrobię.Zasnąłem. Uwielbiam spać  stwierdziła Kate. To moje hobby.Roześmiała się ci-cho, a ja zawtórowałem, jednak jej śmiechbył radosny i kojarzył się z latem, podczas gdy mój nerwowy i niepewny, bo za-cząłem się zastanawiać, czy Kate sypia nago. Co robisz dziś wieczorem? Nic  odparła. Nie mam pieniędzy.Poza tym i tak nie chce mi się wycho-dzić.Pomyślałam, że zostanę w domu i pooglądam telewizję. Dobry pomysł. Niepotrzebnie pokiwałem głową.RLT  A co dziś leci?Znalazłem pilota pod parą majtek z Marksa & Spencera.Czerwone światełko natelewizorze mrugnęło i oto miałem przed oczami odcinek Dad's Army.Przekazałem tęinformację Kate i oboje w milczeniu oglądaliśmy serial; ona w Brighton, ja w Londy-nie, zjednoczeni cudem telewizji.Szeregowiec Pike siedział na olbrzymiej sterciemebli na furgonetce obok słupa telegraficznego.Jak zrozumiałem, gdzieś tu ukrytobombę i on miał ją znalezć. Uwielbiam Dad's Army powiedziałem cicho, na wpół licząc na to, że mnienie usłyszy. Ja też  mruknęła. Bawi mnie.Siedzieliśmy w milczeniu (poza okazjonalnym śmiechem), patrząc, jak szerego-wiec Pike utkwił na słupie telegraficznym, a kapitan Mainwaring usiłuje wydostać goz opresji.To wcale nie była niezręczna cisza.Czułem się tak, jak gdyby Kate sie-działa obok mnie na łóżku i z roztargnieniem podawała mi chipsy serowo-cebulowe, zgłową opartą na moim ramieniu, szczęśliwa, że zajmuje się czymś tak przyziemnymjak oglądanie telewizji. Co jeszcze grają?  zapytała po chwili Kate.Zmieniając kanały, odkryłem na BBC2 dokument o wyspecjalizowanych zło-dziejach kradnących komputerowe chipy w Dolinie Krzemowej i natychmiast mnie towciągnęło.Z ożywieniem poleciłem Kate zmienić kanał i przyłączyć się do mnie, iprzez następne piętnaście minut słuchaliśmy o inwestycjach mafii na multimiliardo-wym czarnym rynku kradzionych chipów.Kate nie była nawet w połowie tak zainte-resowana tym programem jak ja, ale choć niemal natychmiast chciała wrócić do Dad'sArmy, oglądała BBC2 dla mnie.Wzruszyłem się.W końcu (gdy program o mikrochi-pach się skończył) przełączyliśmy na Channel Four, bo na ITV leciały wiadomości.%7ładne z nas nie uważało wiadomości za rozrywkę, a tego przecież szukaliśmy.Nawidok reklamy samochodu Kate i ja usiłowaliśmy wymyślić tyle idiotycznych nazwaut, ile się da w ciągu jednej minuty.Pierwsza trójka przedstawiała się następująco:1) nissan nicpoń;RLT 2) opel prostata;3) ford och!Przerwa na reklamy dobiegła końca i kobiecy głos oznajmił:  A teraz coś z zu-pełnie innej beczki" miękkim południowym akcentem, który właścicielka głosu uwa-żała pewnie za zabawny.Pojawiły się napisy końcowe telewizyjnego widowiska, zu-pełnie mi nieznanego.Był to jakiś zorientowany na młodzież program o mo-dzie/muzyce/stylu, bo jaskrawa grafika rozbłyskiwała na ekranie, bombardując mojezrenice w rytm dudniących basów motywu przewodniego.Nie poznałem nazwy tegodzieła, bo kiedy już miałem przełączyć na Imprezę u Noela, kątem oka dostrzegłemna ekranie coś, co natychmiast rozwaliło w drzazgi moje dobre samopoczucie. Dave Bloomfield!  wrzasnąłem do telewizora. Kto?  spytała Kate. Największy frajer we wszechświecie.Dave Bloomfield, znany także jako największy frajer we wszechświecie, chodziłze mną na ten sam kurs na studiach.Wysoki, w połowie Hiszpan, w jednej czwartejIrokez (tak głosiła plotka), o orzechowych oczach i czarnych jak skrzydło kruka wło-sach, wyglądał na edwardiańskiego dandysa.Zazwyczaj przesiadywał w stołówce naostatnim piętrze anglistyki i od deski do deski czytał  Guardiana"  oznaka przy-szłego debila  popijając czarną kawę i paląc camele bez filtra.%7łeńska populacjawydziału (w tym wykładowczynie) za nim szalała, do tego stopnia, że poderwał i po-rzucił Anette Francis, najwspanialsze stworzenie na naszym kursie, kobietę tak wy-niosłą, że gdy raz zebrałem się na odwagę i zapytałem ją o godzinę, bezceremonialnieodmówiła odpowiedzi.Co gorsza, dostał najlepszą ocenę.Kate nie za bardzo rozu-miała, dlaczego tak się nakręciłem na widok świetnie radzącego sobie w życiu daw-nego kolegi ze studiów, prowadzącego własny program telewizyjny. Niektórym pewne rzeczy przychodzą zbyt łatwo  grzmiałem. Podczasgdy reszta z nas musi ciężko pracować, oni dostają wszystko na talerzu.Zdumiała mnie własna gorycz, zwłaszcza że nigdy nie wykazywałem żadnychambicji zostania prezenterem telewizyjnym.Mój problem z Dave'em BloomfieldemRLT polegał na tym, że on reprezentował wszystko, czego nienawidziłem w ludziach suk-cesu: był przystojny, inteligentny, bystry i, co najgorsze, miał motywację.Dave Blo-omfield był wszystkim, czym ja nie byłem.Dave Bloomfield był moim przeciwień-stwem.Wyjaśniłem to Kate. To jak antymateria i materia.Jeśli ja i Dave spotkamy się znowu, wybuch-niemy, zabijając tysiące ludzi. Za bardzo się stresujesz  roześmiała się Kate. Wiesz, że możesz zrobićwszystko, co zechcesz, jeśli się do tego przyłożysz. Zamilkła, jakby się nad czymśzastanawiała. Czego pragniesz, Will? Co tak naprawdę chcesz zrobić ze swoimżyciem? Chciałbym kręcić filmy  odpowiedziałem bez przekonania.Wstyd mi było,że tak niewiele zrobiłem w tej sprawie.Kiedyś wypełniłem podanie na uniwersytet wSheffield, na produkcję filmową, ale nigdy go nie wysłałem.Wciąż leżało w szu-fladzie mojego biurka w domu. Naprawdę? Wspaniale.Dlaczego tego nie robisz? Bo to nie jest takie proste  zacząłem. Trzeba mieć pieniądze i zadawaćsię z odpowiednimi ludzmi [ Pobierz całość w formacie PDF ]

Archiwum



 

ść królestwa ayashi no ceres 03 anime ayashi no ceres napisy
Lista plikw mp4 do pobrania, pobierz, download
Lista plikw zip do pobrania, pobierz, download
Overspeed: High Performance Street Racing (PC/ENG)
Wojownik Body 64-67lv