[ Pobierz całość w formacie PDF ]
.Tamen Pugaçov ankoraû ne estis kaptita.Li reaperis en siberiaj fabrikoj, kolektis tie novajn bandojn kaj renovigis siajn kruelajn atakojn.Ree disvasti¸is famoj pri liaj sukcesoj.Ni scii¸is pri ruinigo de siberiaj fortikaîoj.Baldaû venis la novaîo, 130LA FILINO DE LA KAPITANOeLIBROke Pugaçov konkeris Hazanjon1 kaj marÿas kontraû Moskvo, kaj tio maltrankviligis niajn senzorge kaj apatie vivantajn militestrojn, esperantajn je senforteco de la malÿatinda ribelulo.Zurin ricevis la ordonon transveturi Volgon.Mi ne intencas priskribi nian militan marÿadon kaj la epi-logon de tiu milito.Mi diru nur per malmultaj vortoj, ke niaj suferoj atingis la ekstremon.Administrantaro çie forestis; lo-kaj taçmentoj sin kaÿis en arbaroj.Rabistaj bandoj çie furiozis; estroj de apartaj taçmentoj aûtokrate disdonis punojn kaj favorojn; la stato de tiu vasta teritorio, sur kiu furiozis la in-cendio2, estis terura … Gardu nin Dio vidi rusan ribelon, sensencan kaj senindulgan!Pugaçov forkuris, persekutata de Ivan Ivanoviç Mięlson.Baldaû ni scii¸is, ke li estas definitive venkobatita.Fine Zurin ricevis la sciigon, ke Pugaçov estas militkaptita, kaj la ordonon haltigi nian marÿadon.La milito estis finita.Fine mi estis povonta veturi al miaj gepatroj.La penso çirkaûpreni ilin, vidi Marjan Ivanovnan, pri kiu mi havis neniujn sciigojn, min entuziasmigis.Mi saltis kiel infano.Zurin ridetis kaj parolis, levante la ÿultrojn: ”Ne, vi ne plu estas savebla! Vi edzi-¸os kaj pereos pro nenio!”Tamen stranga sento venenis mian ¸ojon: la penso pri la malbonulo, surÿprucita per sango de tiom da senkulpaj viktimoj, pri la ekzekuto lin atendanta, maltrankviligis min kontraû mia volo.”Emelçjo, Emelçjo!” pensis mi çagrenite, ”kial vi ne igis vin trapiki per bajoneto aû vundi per kartoço? Nenion pli bonan vi povus por vi elpensi.” Kion mi devis fari? La penso pri li estis en mi nedisigebla de la rememoro pri tio, 1 Gubernia urbo çe la maldekstra bordo de Volgo.2 En la senco ”ribelo”.131LA FILINO DE LA KAPITANOeLIBROkiel li en unu el la plej teruraj momentoj de mia vivo min indulgis kaj kial li liberigis mian fiançinon el la manoj de la malnobla Ÿvabrin.Zurin donis al mi forpermeson.Post kelke da tagoj mi estis ree vidonta mian familion, mian Marjan Ivanovnan … Subite trafis min neatendita malfeliço.En la tago destinita por mia forveturo, en la momento mem de mia elveturo, Zurin eniris mian lo¸ejon kun papero en la mano kaj kun mieno zorgoplena.Io kvazaû pikis mian koron.Mi eksentis timon, ne sciante mem kial.Li foririgis mian servosoldaton kaj diris, ke li havas por mi aferon.”Kio okazis?” mi demandis maltrankvile.”Malgranda malagrablaîo,” li respondis, donante al mi la paperon, ”legu, kion mi îus ricevis!”Mi legis: tio estis konfidenca ordono, adresita al çiuj taç-mentestroj, aresti min, kie ajn mi estus trovata, kaj senprokraste sendi min al Kazanjo, al speciala propugaçova esplor-komisiono.La papero preskaû elfalis el miaj manoj.”Nenio estas farebla!” diris Zurin.”Mia devo estas plenumi la ordonon.Kredeble la famoj pri via amika voja¸ado kun Pugaçov iamaniere atingis la orelojn de la registaro.Mi esperas, ke la afero ne havos malbonajn sekvojn, kaj ke vi senkulpigos vin antaû la komisiono.Ne mal¸oju, sed veturu tuj!”Mia konscienco estis pura; la ju¸on mi ne timis, sed teruris min la perspektivo prokrasti la dolçan intervidi¸on eble ankoraû por multaj monatoj.La veturilo estis preta.Zurin amike min adiaûis.Mi eni¸is en la veturilon, apud mi sidi¸is du husaroj kun nudigitaj sa-broj, kaj ni ekveturis laû la çefvojo.132LA FILINO DE LA KAPITANOeLIBROÇapitro XIVLa ju¸oFamoj mondaj estas maraj ondoj.(Proverbo)Mi estis certa, ke çion kaûzis mia propradecida nereve-no al Orenburgo.Mi povis min tre facile senkulpigi: en tiu epoko oni ne nur ne malpermesis, sed eç çiel aprobadis similan militistan agadon de izolaj rajdistoj.Oni povis imputi al mi troan fervoron, sed ne malobeon.Tamen miaj amikaj rilatoj kun Pugaçov povus esti priatestataj de multaj personoj kaj devis ÿajni almenaû tre suspektindaj.Dum la tuta voja¸o mi meditis pri la esplordemandado min atendanta, mi preparis miajn respondojn, decidinte deklari al la ju¸istaro la puran veron, konsiderante tian manieron de senkulpigo plej simpla kaj samtempe plej fidinda.Mi enveturis Kazanjon, dezertigitan kaj bruligitan.Sur la stratoj anstataû domoj kuÿis amasoj da karbo kaj staris fum-nigrigitaj muroj sen tegmentoj kaj fenestroj.Tiaj estis la postsignoj lasitaj de Pugaçov.Oni veturigis min en la fortikaîon, restinta nedifektita me-ze de la forbrulinta urbo.La husaroj transdonis min al de-îoranta gardoficiro.Li ordonis venigi for¸istojn.Oni metis sur miajn piedojn katenojn kaj kunfor¸is ilin.Poste oni forkondukis min en malliberejon kaj lasis min sola en malvasta mal-luma kamero kun nudaj muroj kaj malgranda fenestreto kun fera krado.133LA FILINO DE LA KAPITANOeLIBROTia komenco antaûdiris nenion bonan.Tamen mi ne perdis kura¸on, nek esperon.Mi uzis la kutiman konsolan rimedon de çiuj suferantoj: unuafoje en mia vivo mi sentis la tutan dolçecon de pre¸ado fluanta el koro pura, sed disbatita; poste mi trankvile ekdormis, ne zorgante pri tio, kio sekvos.En la sekvanta mateno la mallibereja gardisto min vekis kaj raportis, ke oni vokas min en la komisionon.Du soldatoj kondukis min tra la korto ¸is la domo de la estro; tie ili restis en la antaûçambro kaj lasis min sola iri en la internajn çambrojn.Mi eniris salonon sufiçe grandan.Çe tablo, kovrita per paperoj, sidis du viroj: nejuna generalo kun severa kaj rigida aspekto kaj juna gvardia kapitano çirkaû 28-jara kun fizionomio impona, kun sintenado sen¸ena kaj plena de gracio [ Pobierz całość w formacie PDF ]

Archiwum