[ Pobierz całość w formacie PDF ]
.—Çu tio povis utili, ÿi murmuris kolere; çar mi estas nur virino.Por la dua fojo, Andreo aûdis tiun frazon elirantan el ÿia buÿo.—Tiam se vi estus viro, kion vi farus?—Mi ilin ven¸us.—Mi vidas, Heleno, ke vi partoprenas miajn sentojn, kaj, ke vi opinias abomena la duoblan krimon de viaj onkloj.—Miaj onkloj estis pravaj.En ilia loko, mi estus aginta kiel ili.—Dio! Çu via patro …—Mia patro! Li delogis fraûlinon; li estis krimulo.—Sed via patrino …—Mia patrino estis delogita nur, çar ÿi tion bonvolis.—Tamen, mia kara infanino …—Ne taûgas tamen.Kiam knabino sin lasas kapti, tio 83KASTELO DE PRELONGOeLIBROokazas nur, kiam ÿi konsentas; do, çar mia patrino konsentis, ÿi estas krimulino.—Sed antaûnelonge vi deziris ilin ven¸i.—Certe, se mi estus viro, tio estus mia devo: kaj mi ¸in ne malobeus.Tiuj respondoj mallongaj, kruelaj, sed ne senigitaj da ia sova¸a grandeco, profunde mirigis Andreon.Iom post iom, tiu junulino naskis interne de li senton ¸is nun nekonitan.Li tiel bona, tiel kvieta, tiel ¸uste ekvilibrata, ne sciis kian sintenadon konservi antaû tiu fraûlino kruela, kolerema, tute forportita de ÿia pasio.Alveninte Prelongon, kiam la filo Linÿardo, prezentinte Helenon al sia patro, al li rakontis sian draman vo-ja¸on, çi tiu skuis la kapon, kiel viro priokupata pri la estonteco çar, laû li, la çeesto de tiu fremdulino en la farmodomo enhavis multajn timindajn minacojn por la hejma feliçeco.Ja Andreo, kiun la amo pli kaj pli okupis, penadis provi apud la junulino tiujn delogajn rimedojn, kiuj ¸is nun tiel ofte sukcesis apud la aliaj: sed Heleno senkompate lin repuÿis; kaj la amanto pelita estis devigita mallaûte konfesi, ke li estas hontinde venkita.Ian nokton, freneza pro amego, decidinte triumfi tiun malhumilan virinon, kiu lin suferigas, li puÿegis per frapo de ÿultro la pordon de ÿia çambro.Sed la juna Korsi-84KASTELO DE PRELONGOeLIBROno sin gardis: armita de peza fajrincitilo, ÿi rapidis al li,¸in svingante:—Se vi faras unu paÿon plie, mi rompas vian kapon, ÿi diris.Vi bone scias, ke iam mi diris: ”Knabino falas nur, kiam ÿi bonvolas”.Mi scios tion pruvi.Ÿi estis duonvestita.La junulo sentis pasian ebriecon, kiu ekokupegis lian koron.Senripareble venkita, li falis sur genuojn, antaû ÿiaj piedoj, ek¸emante:—Kaj se mi edzi¸us kun vi?—Ha! se vi edzi¸us, tio estus alia afero.Tiamaniere mi konsentus; sed alie, ne.La morgaûan matenon, Andreo havis kun sia patro gravegan interparoladon: la maljuna Linÿardo finante diris:—Malfeliça knabo, mi pli amus, ke mia bofilino estu samlandanino, kiu vin komprenus, kiu partoprenus viajn ideojn, kaj plie al vi alportus belan doton; çar tio nenion difektas.Kun Heleno, vi havos neniun el tiuj bo-naîoj: kaj mi timas, ke vi ne estos feliça.—Nu, vi certe estas prava; sed mi amas ÿin.Kaj jen kial, post ses semajnoj, dum funde de Korsu-jaj arbetaroj la Boldinaj fratoj, persekutitaj de la policis-taro, elpensis çiutage mil novajn ruzojn por erarigi la¸endarmojn, Heleno, ilia nevino, alkondukita al la altaro de l’ekssubregisto de Prelongoj, rajte nomi¸is sinjorino Linÿardo.85KASTELO DE PRELONGOeLIBROLa patron de Andreo ne trompis liaj antaûsentoj.Tamen tia edzini¸o estus kontentiginta la plej ambiciemulinojn, kaj preteriris çiujn revojn fareblajn de la juna virino en ÿia Sartena dometo.Sen riçaîoj, havante kiel vivrimedojn nur la çasoÿtelon, la Boldina familio vivis ÿpareme, sen-provize, laû la hazardo de okazoj.Subite la humila Korsino fari¸is unu el plej riçaj Normandaj farmomastrinoj; kaj, çar Prelongoj nuli¸is en la lando, ÿi povis sin konsideri kiel la veran kastelmastrinon … senkastelan.Pro tio, ÿia kolerego fari¸is grandega, kiam ÿi sciis, ke tiu belega sinjorega lo¸ejo iam estis propraîo de ÿia bopatro, kaj, ke çi tiu sin senigis da ¸i, instigita de neklarigebla malavareco.De tiu momento, la bela farmodomo, kiun ÿi lo¸as, ÿajnis al ÿi dometo; kaj iam la maljuna Linÿardo aûdis sian bofilinon, kiu diris, minacante per pugno la kastelon: ”Ha! malbenita palaco, el kiu oni min forpelis, mi îuras, ke iam mi reeniros en vin estrine, aû mi pereos de miaj penadoj.”.Sinsekve ÿi naskis du filojn, Ludovikon kaj Viktoron, kiujn ÿi volis mamnutri mem, esperante trovi en la ¸ojoj de la patrineco nutraîon al malkvietaj pasioj, kiuj bolis en ÿi, kaj kiujn ÿia edzini¸o kun Andreo ne kontentigis.Çar Heleno ne amis sian edzon.Certe ÿi ne sentis al li malamon: kontraûe ÿi volonte konsentis la firmajn kva-86KASTELO DE PRELONGOeLIBROlitojn, kiuj faris la fundamenton de lia karaktero [ Pobierz całość w formacie PDF ]

Archiwum