[ Pobierz całość w formacie PDF ]
.Na drugidzień maleńka społeczność żydowska w Hebronie, mieszkająca tam od setek lat, zostałazdziesiątkowana przez muzułmańskich fanatyków.Zabito sześćdziesięciu siedmiu %7łydów, pozostaliw liczbie czterystu trzydziestu pięciu uciekli z miasta. Ogółem w różnych miejscach kraju zginęło ponad stu trzydziestu %7łydów, zanim wojsko brytyjskieopanowało sytuację.I tym razem reakcja Brytyjczyków sprowadziła się do roztoczenia kontroli nadrozwojem jiszuwu.Komisja śledcza powołana przez ministra kolonii lorda Passfielda zaleciłaograniczenie żydowskiej imigracji i nabywania ziem przez %7łydów.W pazdzierniku 1930 roku Passfieldopublikował Białą Księgę zawierającą te zalecenia.Polityka brytyjska najwyrazniej odchodziła odpierwotnego sensu i od intencji Deklaracji Balfoura.Według Białej Księgi Passfielda mandat nakładałna Wielką Brytanię równe zobowiązania wobec %7łydów i palestyńskich Arabów.Na znak protestu i oburzenia z powodu zdrady ze strony Brytyjczyków Weizmann zrezygnował zestanowiska przewodniczącego Zwiatowej Organizacji %7łydowskiej.W ruchu syjonistycznym i wśródcałego światowego żydostwa zapanowało rozgoryczenie postawą Brytyjczyków, ale rozległy się teżoskarżenia pod adresem Weizmanna.Uznano, że jest za bardzo za pan brat z wysokimi urzędnikamiz Whitehall, za bardzo im ufa, niektórzy uważali go za zbyt służalczego.Ben Gurion w przypływie wściekłości wezwał do powstania przeciw Wielkiej Brytanii.Nakonferencji Mapai zapewniał, że niewielka ilość materiału wybuchowego może rozsadzić największeskały.Jiszuw posiada tę wybuchową energię zdolną  zniszczyć to przeklęte imperium.JeśliBrytyjczycy mają zamiar udobruchać muzułmanów w Indiach kosztem %7łydów w Palestynie, to szybko się przekonają, do czego jest zdolna żydowska młodzież.[& ] Bój się o siebie, potężneImperium Brytyjskie!.Wkrótce jednak pod wpływem miażdżącej krytyki ze strony kolegów Ben Gurion odzyskał rozwagęi zgodził się na drugi dzień, że może byłoby rozsądniej usunąć z protokołu niektóre z jego ostrychsformułowań.Zaczął myśleć o aktywnej kampanii politycznej, wykorzystującej przede wszystkimprzychylne nastroje w brytyjskiej Partii Pracy, co mogłoby doprowadzić do zmiany polityki.Wciążjednak ostrzegał, że jeśli Imperium Brytyjskie nadal będzie  wykorzystywać całą swoją potęgę, byprzeszkadzać nam w imigracji do Kraju i pracy w nim , to nie należy się spodziewać, że młodzi %7łydzibędą stać  z założonymi rękami.Ben Gurion zrealizował swój plan stworzenia odrębnego, socjalistycznego ruchu syjonistycznego,zwoławszy we wrześniu 1930 roku w Berlinie Pierwszy Zwiatowy Kongres Laburzystów Palestyny.W Ameryce, Europie i Palestynie wykupiono niemal ćwierć miliona legitymacji członkowskich nowejorganizacji  więcej, niż spodziewali się organizatorzy.Kongres przyciągnął wybitnych socjalistówz całego świata, nie licząc 196 delegatów syjonistów laburzystów z dziewiętnastu krajów.Ben Gurion,główny mówca, przedstawił wizję tego ruchu:  %7łydowskie państwo, pracujące społeczeństwo,współpraca żydowsko-arabska.Po kongresie pisał do ojca, że  położono podwaliny pod światowyruch skupiony wokół ruchu socjalistycznego w Palestynie.Jednakże dramatyczne wydarzenia, które dotknęły syjonistów, przesłoniły te ambicje.W lutym1931 roku brytyjski premier Ramsay MacDonald uchylił w praktyce Białą Księgę Passfielda.W liściedo Weizmanna, będącym reakcją na gwałtowne protesty %7łydów, podkreślił niezmienne zobowiązanieswojego rządu wobec postanowień mandatu i zniósł ograniczenia dotyczące imigracji oraz zakupuziemi.Obiecał, że imigracja będzie się opierać na obiektywnej ekonomicznej, a nie politycznej ocenie gospodarczej zdolności kraju do wchłonięcia przybyszy.Wkrótce potem mianowano nowegowysokiego komisarza, sir Arthura Grenfella Wauchope a, który miał dowieść, że jest życzliwienastawiony do sprawy syjonizmu.Weizmann nie odzyskał jednak całkiem swojej pozycji w ruchu.Przed XVII Kongresem Syjonistycznym w Bazylei w lipcu 1931 roku osłabła partia, z którą byłzwiązany  Syjoniści Ogólni.Najbardziej liczącymi się siłami były teraz Mapai Ben Guriona, którymiał dwadzieścia dziewięć procent delegatów, oraz Rewizjoniści %7łabotyńskiego stanowiącydwadzieścia jeden procent delegatów. Naprzód i wzwyżZdaniem Ben Guriona narodowi żydowskiemu brakowało mężów stanu, i to byłogłówną przyczyną jego dziejowych klęsk.Weizmann obserwował umacnianie się pozycji Mapai w światowym ruchu syjonistycznym i uznał, żestanowisko tej partii, w odróżnieniu od ostrości i radykalizmu stronników %7łabotyńskiego, odpowiadazasadniczo jego umiarkowanej polityce.Próbował zachęcić Ben Guriona do wejścia w sojusz ze swojąpartią Syjonistów Ogólnych.W tym celu oddelegował go potajemnie z kongresu na spotkaniez premierem Ramsayem MacDonaldem.Ben Gurion poleciał do Londynu razem z historykiemLewisem Namierem, wysokim urzędnikiem egzekutywy syjonistycznej.Spotkał się z MacDonaldemw jego wiejskiej rezydencji Chequers.Poparcie MacDonalda dla celów syjonistów zrobiło na nim wrażenie.Z takim przesłaniem wróciłdo Bazylei, ale nie wystarczyło to, by powstrzymać falę wrogości wobec Weizmanna.Na nowegoprzewodniczącego Zwiatowej Organizacji Syjonistycznej został większością głosów wybrany wybitnypisarz tworzący w języku hebrajskim i długoletni działacz syjonistyczny Nachum Sokołow.Stało siętak, choć kongres postanowił poprzeć politykę Weizmanna i odrzucić koncepcje %7łabotyńskiego.PartiaMapai, uzyskawszy dwa z pięciu miejsc w egzekutywie, stała się najsilniejszym ugrupowaniemw ruchu syjonistycznym.Rewizjoniści, których plany pokrzyżowano, zaczęli obmyślać ewentualnąsecesję.Teraz Ben Gurion uświadomił sobie, że w jego zasięgu znalazła się sama Zwiatowa OrganizacjaSyjonistyczna [ Pobierz całość w formacie PDF ]

Archiwum