[ Pobierz całość w formacie PDF ]
. Dzięki  powiedziałam i wstałam z krzesła, kiedy zakończyłrozmowę.Osobiście nigdy nie miałam do czynienia z nowojorskimiadwokatami, z tych, co to liczą sobie od minuty  by the clock, takdokładnie brzmi chyba ta formuła.Ale właśnie z ludzmi pokrojuGutierreza Mllera człowiek ma nieodparte wrażenie, że marnuje ichcenny czas.On także podniósł się i odprowadził mnie aż do drzwi.Długikorytarz, który łączył jego gabinet z westybulem, pokonaliśmy w ciszy.Po obydwu stronach hallu były liczne drzwi z matowego szkła, zaktórymi rysowały się cienie różnych postaci, co sprawiało wrażenie, żemają za nimi miejsce inne tego typu poufne spotkania.Przypominajązłodziejskie meliny, pomyślałam, czując nawet lekki przestrach, iprzyspieszyłam kroku.Dopiero w ostatniej chwili, ściskając mi dłoń napożegnanie, Nelson powiedział: W ogóle nie przypominasz Olivii, nikt by nie pomyślał, żejesteście siostrami. No tak  odpowiedziałam  zawsze nam to mówili, odkądbyłyśmy małe.  Bardzo cię podziwiała, pewnie o tym dobrze wiesz. %7łe co? %7łe podziwiała?  powtórzyłam, całkowicie zaskoczona. Mam wrażenie, że wolałaby być na twoim miejscu  dodał, poczym uśmiechnął się, kiedy ujrzał moją zdziwioną minę. Oli mówiła,że ty przynajmniej jesteś wolna. Nowa Barbie pokazuje wnętrze szafyCześć, mam na imię Kalina.Owszem, spodziewaliśmy się twoichodwiedzin.Flav oczywiście bardzo chciałby powitać cię osobiście,niestety, to niemożliwe, wiesz, jest baaardzo zajęty.Muszę cipowiedzieć, że nawet ja rzadko go widuję& Będę musiała poprosić go ozdjęcie, żebym mogła postawić go sobie na stoliku (śmiech).Ależ wejdzdalej, nie krępuj się, i nie przejmuj tymi pudłami i całym zamętem,właśnie radykalnie odnawiamy wystrój wnętrz.Lubisz kolorbrzoskwiniowy? Wiem, wiem, wyszedł już z mody, ale rozumiesz,muszę mieć własne zdanie w kwestiach dekoracyjnych (znowu śmiech).Tutaj, tędy, pokój Olivii znajduje się na górze, to znaczy mój pokój,teraz już mój (chichot hieny).Na to nic się nie poradzi, są tacy ludzie i już.Tacy jak Kalina,obecna partnerka Flavia, wystarczy, że nadaje raptem przez pół minuty,a już nachodzi człowieka ochota, by wyłączyć ten odbiornik lub chociażzmienić stację.Niestety, życie nie oferuje takiej możliwości, więc niepozostawało mi nic innego, jak słuchać jej paplaniny na schodachprowadzących do dawnego pokoju mojej siostry.Jedyne, co mogłamzrobić  i na co zresztą się zdecydowałam  to zwracać jak najmniejsząuwagę na ten potok słów, a przede wszystkim przyglądać się otoczeniu isamej Kalinie.Już w pierwszej chwili stwierdziłam, że posługuje siędoskonałą, płynną hiszpańszczyzną z ledwo dosłyszalnym akcentemśrodkowoeuropejskim, a chwilę potem, że nie jest tak urodziwa, jak sięspodziewałam.Sam fakt, że doprowadziła do odprawienia Olivii,spowodował, że w mojej wyobrazni była olśniewająco piękna, lecz typplastikowej urody, jakim obdarzyła ją natura i chirurdzy plastyczni,podoba się niektórym mężczyznom, natomiast na kobietach zupełnie nierobi wrażenia.Walkiria, niemal metr osiemdziesiąt, a przy tym twarzmałego dziecka.Jak to dobrze ująć? Ciało Umy Thurman zwieńczonetwarzą którejś z blizniaczek Olsen, jeszcze zanim popadły w anoreksję.Inną rzeczą, na jakiej się skupiłam, podążając po schodach jej śladem,było oglądanie samego domu.Odwiedziłam ten dom tylko dwa razy,dobrych parę lat wcześniej, tuż po śmierci moich małych siostrzenic.Wtedy oczywiście nie było okazji, żeby się wszystkiemu uważnie poprzyglądać.Nie wchodziłam też na piętro, gdzie znajdują sięsypialnie.Z tych właśnie względów uznałam moją kolejną wizytę zaspóznioną pielgrzymkę w prywatny świat mojej siostry.Chociaż w rezydencji Flavia od niedawna panowała królowaKalina, co zapowiadało w najbliższym czasie gruntowną zmianęwystroju domu, wciąż mogłam dostrzec rękę Olivii w niemal każdymprzedmiocie.Choćby w kołatkach wykonanych ze szkła z Murano,każda była w innym kolorze.Kołatki oraz obrazy  wszystkieolbrzymich rozmiarów, współczesne, widowiskowe  były jedynymielementami polichromatycznymi.Pozostałe dekoracje, żaluzje zdrewnianymi lamelami, framugi drzwi, a także ściany, pomalowane byływ spokojne odcienie złamanej bieli, niektóre intensywniej szare, inne zdelikatną nutką zieleni czy choćby koloru magnolii. Flav zdążył mi powiedzieć, że w ogóle nie przypominasz swojejsiostry.On dużo o niej mówi, pozwalam mu na to, w ten sposób mogędowiedzieć się, co mu odpowiada, a co nie.Kiedy bierze się ślub z kimśo wiele starszym, to zwłaszcza na początku dobrze wiedzieć, co ten ktoślubi, a czego nie, aby mu dogodzić.A potem zobaczymy.Teraz ponarodzinach dziecka wszystko oczywiście się zmieni.Nie może jużoczekiwać, że będę cały czas zależna od niego jak jakaś gejsza,  tak,kochanie, nie, kochanie , ja nie gejsza, jak już coś, to prędzej gejzer, takmówi moja matka, w Krakowie jest geolożką.I na co jej było tyle sięuczyć i marnować mnóstwo zdrowia nad książkami? Na jajco.Nadawała mniej więcej coś takiego, kiedy akurat nastawiłamczęstotliwość na jej słowa.Już nieraz zdążyłam zauważyć, że dzisiejszamłodzież (a ta dziewczyna nie mogła mieć więcej niż dwadzieścia dwa,trzy lata) została pozbawiona jakiegoś filtra, więc papla wszystko, cotylko przelatuje jej przez głowę.Osobiście sądzę, że tego typu autentyczna i  transparentna postawa to raczej mylenie szczerości zbiegunką umysłową.Zostawmy to jednak.Dotarłyśmy na górę, na pierwsze piętro.W tej samej chwili zjednego z pokojów po prawej stronie wyszła kobieta, w czepku iuniformie w prążki zupełnie jakby wyjętym z innej epoki, poruszała sięna paluszkach, w uciszającym geście przykładając palec do ust. Mój aniołek chyba śpi  stwierdziła Kalina. Wielka szkoda, chciałam ci pokazać, jaki jest śliczny! A mówię ci, jaki mam terazwspaniały pokój dla dzieci, wydaje się, że to zupełnie innepomieszczenie niż dawniej, tamten to dopiero był szczyt złego smaku.Kiedy to usłyszałam, przeszył mnie ból na wspomnienie pokoju,który jeszcze niedawno zamieszkiwały moje siostrzenice, nieszczęsnecóreczki Olivii.Co prawda takie jest życie, że prędzej czy pózniej każdyz nas zajmuje miejsce kogoś innego, ale nigdy dotąd nie miałam taksilnego, żywego poczucia zastąpienia, przywłaszczenia.Agato, dajspokój, mówiłam sobie, to ani nie jest twój dom, ani nie twoje życie,więc i nieswoje pretensje też powinnaś sobie darować.Tylko że one były moje.Cień Olivii wciąż krążył po tychpokojach, żył w każdym meblu, który tak uważnie dobierała, w każdymdetalu, a stał się jeszcze wyrazniejszy, gdy Kalina otworzyła drzwi odsypialni, w owym momencie już jej własnej. Jesteśmy na miejscu.Oto mój pokój, jak ci się podoba? Mój itylko mój, taka zaleta posiadania męża z masą forsy i problemami zprostatą, tak to ujmijmy.To bardzo ważne mieć swój własny kącik&Aha, chyba wiem, co chcesz powiedzieć, że wszędzie jest jeszcze zbytdużo Olivii.Ale daj mi trochę czasu.Dotąd pochłaniały mnie narodzinydziecka i rzeczy z tym związane, poza tym faceci nie lubią radykalnychzmian.Dlatego zacznę od dolnej części, jak na mój gust jest zbyt zimna,za dużo tu bieli [ Pobierz całość w formacie PDF ]

Archiwum